Maciej Straburzyński, Michał Kocot – „Fra Contrari Colori”

Fra contrari colori… W przeciwnych, kontrastujących ze sobą barwach libreciści i kompozytorzy XVII i XVIII wieku próbowali odmalować miłość ze wszystkimi jej odcieniami: słodycz miesza się tu z cierpieniem, zazdrość z niepewnością, a ekstaza z rezygnacją. Choć mistrzowie baroku uciekają się do znanych sobie, zastanych i wyuczonych konwencji, to jednak w swoim geniuszu naginają je i łamią nieustannie: ale czy nawet ci najwięksi potrafią powiedzieć coś prawdziwego o tym, co w swej istocie niewyrażalne?
Przyglądając się barokowym kontrastom w arcydziełach Maurizia Cazzatiego, Alessandra Scarlattiego, Antonia Caldary, Georga Friedricha Händla i Johanna Sebastiana Bacha, uzmysławiamy sobie, że jeśli istnieje coś, co choć odrobinę dotyka niewyrażalnego, to jest to właśnie sztuka, a zwłaszcza muzyka ze swoją zmysłową abstrakcyjnością i niezwykłą zdolnością poruszania skrajnych emocji. Barokowy krzyk, rozpacz, nadzieja i żar, a wreszcie retoryczna cisza, aposiopesis, gdy język staje się już całkiem bezsilny: oto historie pozostawione nam przez dawnych mistrzów i świadectwo, że to, co w swej istocie niewyrażalne, musi takie pozostać, jeśli ma nas inspirować do tworzenia najczystszego piękna.